Bir Yıl Daha Bitiyor

Takvim yaprakları sessizce düşerken, bir yıl daha arkamızda kalıyor. Ne gürültüyle gidiyor ne de vedasını yüksek sesle yapıyor. Sadece… geçiyor. Tıpkı bazı insanlar gibi; iz bırakıyor ama ses çıkarmıyor.

Bu yıl da sevindik. Güldük. Bazen içimizden taştı mutluluk, bazen de içimize çöktü sessiz bir yorgunluk. Söylenemeyen sözler birikti boğazımızda, ertelenen hayaller kaldı yarım. “Sonra yaparım” dediklerimiz, bir yıl daha beklemeye alındı.

Bir yıl daha bitiyor;

Kimi sevdik, kimi kaybettik.

Kimi yanımızdaydı, kimi kalabalıklar içinde bile yalnız bıraktı.

Bazı vedalar çok erken, bazı kalışlar ise gereğinden uzun sürdü.

En çok da kendimize sözler verdik bu yıl. Daha az üzülmek, daha çok mutlu olmak, hak etmeyene fazla anlam yüklememek için… Ama insan işte; yine güvendi, yine kırıldı, yine “bir daha” dediği şeyleri bir kez daha yaşadı.

Bir yıl daha bitiyor…

Ve fark ediyoruz ki; zaman her şeyi alıp götürmüyor. Bazı acıları büyütüyor, bazı anıları ise usulca kalbimizin en köşesine bırakıyor. Unutulmuyor her şey. Sadece alışılıyor.

Yeni bir yıl kapıda. Herkesin dilinde aynı cümle: “İnşallah bu yıl daha güzel olur.” Oysa yıllar değil bizi değiştiren; yaşadıklarımız, vazgeçtiklerimiz ve cesaret edebildiklerimiz. Yeni yıldan mucizeler beklerken, belki de en büyük mucizenin hâlâ ayakta kalabilmek olduğunu unutuyoruz.

Bir yıl daha bitiyor…

Eksiklerimizle, fazlalıklarımızla, yaralarımızla ve umutlarımızla.

Geride kalanlara teşekkür edip, gelecek olana temkinli bir gülümsemeyle bakıyoruz.

Belki de bu yılın bize öğrettiği en önemli şey şu:

Her şeye rağmen devam edebiliyorsak, hâlâ umut var demektir.

Ve işte tam da bu yüzden…

Bir yıl daha bitiyor ama biz hâlâ buradayız.

31 Aralık 2025